Πληροφορίες
- Christos Theofilis ( Visual Artist )
- Christos Theofilis (Greek, born 1956)Visual Artist· 2000 ΙΔΡΥΕΙ ΤΟΝ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟ ΧΩΡΟ ΤΕΧΝΩΝ ΚΑΙ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ART-ACT ΚΑΙ ΤΟ 2007 ΤΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΤΕΧΝΗΣ ART-ACT. ΔΙΕΤΕΛΕΣΕ ΤΑΚΤΙΚΟΣ ΣΥΝΕΡΓΑΤΗΣ Εφημερίδα, Η ΑΥΓΗ. Στήλη "ΑΥΤΟΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΙ" & ΣΤΑ ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ. Εφημερίδα, Ο ΧΡΟΝΟΣ. ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ-ΣΕ ΕΝΕΣΤΩΤΑ ΧΡΟΝΟ. Εφημερίδα, Ο Κόσμος του Επενδυτή-Ένθετο Culture. ΔΙΑΛΟΓΟΙ. Εφημερίδα, ΗΧΩ ΤΩΝ ΔΗΜΟΠΡΑΣΙΩΝ. Στήλη ΗΧΩ & ΤΕΧΝΗ. Περιοδικό, INFORMER. ΚΕΙΜΕΝΑ, ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΔΟΚΙΜΙΑ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΕΧΟΥΝ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΕΙ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ. ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΑΛΕΞΙΣΦΑΙΡΟ. ΣΤΟΝ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΚΑΙ ΑΘΗΝΑΪΚΟ ΤΥΠΟ, ΣΕ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΚΑΙ ΣΕ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ. ΤΗΝ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ 90 ΕΚΔΟΤΗΣ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΟΣ ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΛΟΓΟ 2000 ΙΔΡΥΕΙ ΤΟΝ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟ ΧΩΡΟ ΤΕΧΝΩΝ ΚΑΙ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ART-ACT ΚΑΙ ΤΟ 2007 ΤΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΤΕΧΝΗΣ ART-ACT. ΤΗΝ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ 80 ΙΔΡΥΕΙ ME TON ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΕΡΔΙΚΙΔΗ ΤΗΝ ΑΤΥΠΗ ΕΙΚΑΣΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΟΙΚΟ-ΤΟΠΙΑ.
Τετάρτη 14 Ιουλίου 2021
Χρήστος Ν. Θεοφίλης – Κώστας Σταυρόπουλος
Από Σύνταξη -17 Φεβρουαρίου, 2014
Μετωπική συνομιλία ανοιχτού διαλόγου
Η τέχνη στις εσωτερικές της αλληλουχίες βιώνει βίαια τις αόρατες αλλαγές που επιτελούνται στο πεδίο διαμόρφωσης του τεχνολογικού ολοκληρωτισμού. Σ’ αυτό το πεδίο θα οικοδομηθούν οι κοινωνίες, σε φύση τεχνητή, μελαγχολικές αποδυναμωμένες από ανία, αποζητώντας πευκώνες και Θεό, αποζητώντας ό,τι πρόσφεραν σ’ αυτή τους τη συναλλαγή. Να βιαστούμε σήμερα εγκλωβίζοντας σε μουσεία-αποσκευές τους Παρθενώνες, την εξορυγμένη απ’ τα έγκατα της γης μακραίωνη πολιτισμική μας Ιστορία μη τυχόν κινδυνεύσει από εκείνο το αύριο.
Για την τέχνη και τον ποιητικό κριτικό στοχασμό μη φοβάστε, θα συνομιλούν σε πεδιάδες του τίποτα συμπαντικές και μόνες. Εκεί θα συνεχίσουμε ως ατομική πρωτοβουλία το διάλογο…
Έτσι προλόγιζε ο ζωγράφος και κριτικός τέχνης Χρήστος Θεοφίλης μιαν αδημοσίευτη συζήτηση που έγινε το 2012 ανάμεσα στον ίδιο και τον μακαρίτη πια Κώστα Σταυρόπουλο. Και επειδή οι άνθρωποι πεθαίνουν οριστικά, μόνο όταν οι φίλοι τους ξεχνούν, θεωρούμε -8 μήνες μετά το θάνατό του- υποχρέωση της μνήμης να ανακαλέσουμε στο ζοφερό παρόν τη μορφή, τα «ανδραγαθήματα» και τους στοχασμούς, ενός πραγματικά ξεχωριστού ανθρώπου…
Tριάντα χρόνια που διαβάζω κείμενά σου παρατηρώ να υπερασπίζεσαι με ιερό πάθος τις πρωτοποριακές κοινωνικές ιδέες στην τέχνη και τον κριτικό στοχασμό. Πού βρισκόμαστε σήμερα; Προχωρήσαμε ή δρούμε κολλημένοι στο φόβο του ηλεκτρονικού τεχνολογικού ολοκληρωτισμού;
Αν αυτό συμβαίνει με μένα, τότε με κάνεις να αισθάνομαι ότι κουβαλάω υπέρβαρα φορτία πρωτοποριακών κοινωνικών και καλλιτεχνικών ιδεών και δεν θα επιθυμούσα κάτι περισσότερο. Αλλά στο δικό μας, ανοιχτό διάλογο, θα ήθελα να κινηθούμε πέρα από τη γοητεία του ακινητοποιημένου παρελθόντος, να πούμε τι είναι πρωτοπορία σήμερα. Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να διαλογιζόμαστε τιμώντας το ανειρήνευτο γίγνεσθαι κι ας απαντήσουμε ενδεχομένως με λάθος, νόμιμο το παράπτωμά μας.
Είναι μια καλή στιγμή να μιλήσουμε για το πού πάει ο κόσμος
Αν όντως θέλουμε να ήμαστε ανοιχτοί στο διάλογο ώς τα όρια της διαλεκτικής του έντασης, οφείλουμε να συμβουλευόμαστε πριν απ’ όλα την κίνηση της Ιστορίας και μετά ν’ αποφανθούμε για το πού πάει ο κόσμος. Θα προτάξω στη συνομιλία μας το ιστορικό βιογράφημα της Ιστορίας και της κοινωνικής συνείδησης: ότι έχουμε μεταφερθεί από το 1950 και μετά στην ταξική ρήξη κεφαλαίου κι εργασίας, στη συνολική ρήξη κοινωνίας και φύσης. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει πρωτίστως ότι στο στάδιο αυτό εκβιάζεται ο άνθρωπος να ξεριζωθεί απ’ την παραδοσιακή φύση και να οδηγηθεί θλιβερός μετανάστης στην τεχνητή. Στον παράδεισο δηλαδή του πλαστικού τάπητα, στην αδιέξοδη θερμοκοιτίδα της βιοτεχνολογίας των έγκλειστων ανθοβολώνων σε πολυτελή ενυδρεία. Απ’ αυτό το δρόμο της αλόγιστης οικονομικής ανάπτυξης πέφτει ο άνθρωπος στην παγίδα-ιδεολογία του υπερκέρδους και της υπερκατανάλωσης, που μοιραία διασπά την οικολογική ισορροπία του πλανήτη.
Αυτή είναι η γραμμή της ιστορίας και της κοινωνίας;
Αυτή τη γραμμή προσπαθώ ν’ αποκαλύψω στον αναγνώστη και να πω ότι η βιομηχανική και η ταξική κοινωνική επανάσταση κυριάρχησαν στην 100ετία του 1850-1950 και ό,τι υποσχέθηκαν κατέληξε στο αρμάρι της Ιστορίας. Η τέχνη, η ηλεκτρονική τεχνολογία κι ο κριτικός στοχασμός της σήμερον συντάσσονται στις γραμμές της πυκνής αντιστασιακής κοινωνικής συνείδησης, ορκισμένες οντότητες ενάντια σε κάθε μορφή κοινωνικής τυραννίας.
Ο ηλεκτρονικός τεχνολογικός πολιτισμός βρίσκεται σε μετωπική αντιπαράθεση με τον τεχνολογικό ολοκληρωτισμό, αλόγιστο μέγεθος του μετα-καπιταλισμού. Σ’ αυτό το πλέγμα της διαλεκτικής κίνησης της ιστορίας βιορρυθμίζει τις ανάσες του ο άνθρωπος, η τέχνη κι ο κριτικός στοχασμός.
Βρισκόμαστε, το θέλουμε ή όχι, στην επική εξέλιξη των Ηλεκτρονικών Μέσων παραγωγής και των παραγωγικών δυνάμεων που θα λέγε ο Μαρξ μαζί του κι ο Έγκελς, εμπνευστές κι οι δύο της κοσμοθεωρίας του ιστορικού υλισμού. Με βάση αυτή την παρατήρηση μπορούμε να προσδιορίσουμε και το μέγεθος του ηλεκτρονικού μετακαπιταλισμού, παραγωγό της κοινωνικής μελαγχολίας.
Σ’ αυτή τη φάση εξέλιξης είναι καλό που η τέχνη και ο κριτικός στοχασμός μένουν όρθιες οντότητες ελευθερίας και δυνάμεις αναχαίτισης του βάρβαρου κι αλόγιστου κέρδους.
Πριν από 30 χρόνια αυτές οι ιδέες δεν κυκλοφορούσαν ευανάγνωστα στο ευρύτερο κοινό. Σήμερα τις προσλαμβάνει με συγκίνηση…
Στόχος της πρωτοποριακής τέχνης και του κοινωνικού ιδεολόγου επαναστάτη είναι πώς να ιδεολογήσει τη διάνοιά τους στη μεγαλύτερη δυνατή διαλεκτική ένταση. Να πολεμήσει τον ηλεκτρονικό ολοκληρωτισμό, τροφό του κοινωνικού κομφορμισμού και του καταναλωτικού μαζάνθρωπου. Δεν νομίζω ότι είπα μέχρις εδώ κάτι παράδοξο κι ούτε αυτό που θα πω τώρα, ότι η μοντέρνα τέχνη πέρασε στην εννοιολογική τέχνη μετά το 1950 κι ότι ο Πικάσο ήταν κορυφαίος της μοντέρνας τέχνης κι ο Γιόζεφ Μπόις κορυφαίος της εννοιολογικής τέχνης.
Τώρα βλέπουμε κάτι πέρα απ’ την εννοιολογική τέχνη…
Να πω, ότι πεδίο δράσης κι έκφρασης της εννοιολογικής τέχνης είναι η στιγμή κυριαρχίας του ηλεκτρονικού νοείν με δευτεραγωνίστρια τη σοφία της καρδιάς. Το ηλεκτρονικό νοείν γεννάει καθώς αχνοφαίνεται, όπως είπες στον ορίζοντα του χρόνου, το είδος γραφής της βιο-αρτ και της ηλεκτρόνικα αρτ, «παιδιά» του ηλεκτρονικού νοείν. Βρισκόμαστε δηλαδή μπροστά στη δυνατότητα να παράγουμε εικόνα χωρίς τη διαμεσολάβηση της αντικειμενικής πραγματικότητας. Από την ώρα που ο άνθρωπος πάτησε και δρασκέλισε το Διάστημα, όλα τα μέχρι χθες ανατράπηκαν θετικά. Κινηθήκαμε μέσα σε μια ώρα 3.000 χρόνια μπροστά, και σ’ όλα τα επίπεδα και μέτωπα δράσης της κοινωνικής δημιουργίας άναψαν πυρκαγιές…
Προχωρήσαμε στην ηλεκτρονική δημοκρατία και στην ηλεκτρονική γραμματική. Το κομπιούτερ παράγει ποίηση, αν ο άνθρωπος το χρησιμοποιήσει ως δημιουργός.
Θα πεις κάτι άλλο;
Να πω. Αυτά που υποστηρίζεις, τα υποστήριζες και πριν από 30 χρόνια. Χρόνια δύσβατα στην πρόσληψή τους από το ευρύτερο κοινό. Το ευχαριστιέσαι τώρα που διευρύνθηκε σημαντικά το κοινό γνώμης και φίλος συνάμα της ανυποχώρητης καινούργιας πρωτοπορίας;
Και ποιος δεν θέλει να επαληθεύονται οι προφητείες του στην πράξη. Όμως οφείλουμε να προχωρήσουμε πιο πέρα, στα καινούργια μεγέθη της μορφοπλαστικής απελευθέρωσης του εικαστικού λόγου. Αυτό είναι το υλικό των πεποιθήσεών μου, ευτυχής ποιητικός οδυρμός της φύσης μέσα μου και της κοινωνίας, υλική βάση της πολιτισμικής γεωμετρίας του «υπάρχω».
Στις μέρες μας, θα το επαναλάβω κουραστικά, ζούμε στις οντότητες επικοινωνίας της ηλεκτρονικής δημοκρατίας και της ηλεκτρονικής γραμματικής κι η τέχνη συνεχίζει ν’ απαρτίζεται από τους 4 αυτονομημένους λόγους: το μουσικό, τον εικαστικό, τον γραπτό (πεζό και έμμετρο) και τον φιλμικό. Μια και είπα παραπάνω ότι αποσύρθηκαν τα 3 είδη δημοκρατίας, η υπόσχεση της κοινωνικής δημοκρατίας δεν επαληθεύτηκε ποτέ στην πράξη πως τάχα όλη η εξουσία… στα σοβιέτ. Μετεξελίχτηκε στη δικτατορία του προλεταριάτου, στον συγκεντρωτικό και αντιδημοκρατικό υπαρκτό σοσιαλισμό.
Αυτά ας τα χρεώσουμε στο παρελθόν, βαλσαμωμένα επιμελώς και εντοιχισμένα στην ακινητοποιημένη ιστορία…
Θέλω να σε ρωτήσω: Πώς και σου έλαχε πριν από 20 χρόνια να πλοηγήσεις την εμφάνιση και τη διαδρομή της γενιάς του ΄80 κάνοντας το 1988 εκείνη την ομαδική εικαστική έκθεση με 33 νέους καλλιτέχνες με τον τίτλο «Συναντήσεις- Επισημάνσεις- Αντιπαραθέσεις»;
Το πράγμα είναι απλό. Έπιασα το κατεστημένο στον ύπνο, όπως ο Λένιν τον Κερένσκι. Διάλεξα καλλιτέχνες άγνωστους, άλλο που αυτή τη στιγμή τρέχουν όλοι τους λαμπερά αστέρια στον αττικό ουρανό.
Οι καλλιτέχνες που συμμετείχαν αναγνωρίζουν την προσφορά στην κλίμακα μιας έκθεσης- έκπληξη, που προσδιόρισε τη γενιά του ΄80;
Οι καλλιτέχνες κατάλαβαν έμμεσα μαζί με το κοινό τα όσα υπόσχονταν η ριζοσπαστική σκέψη για μια καινούργια πρωτοπορία στων ιδεών την περιπέτεια. Έτσι γινόταν, έτσι γίνεται κι έτσι θα συνεχίσει να γίνεται το παιχνίδι, να συνυπάρχει ο θρίαμβος μαζί με τη μιζέρια. 14 από την έκθεση των 33 λειτουργούν σήμερα σαν μισθοφόροι εικαστικοί λοχαγοί στις διάφορες σχολές τέχνης. Κάποιους άλλους τους πήρε η ιδιωτική πρωτοβουλία με το μαγικό ραβδί της τεχνεμπορίας και τους γυρίζει στα εικαστικο-πάζαρά της. Έμειναν 10 περίπου κι άλλοι τόσοι που ανανέωσαν το απαράτ της γενιάς του ΄80, ανοιχτός δρόμος αφύπνισης που μας προσφέρει ο ευδαιμονισμός του 21ου ηλεκτρονικού αιώνα.
Η δεύτερη σημαντική επιτυχία σου είναι η ίδρυση του Μουσείου Βάσω Κατράκη στο Αιτωλικό.
Η ίδρυση του Μουσείου μου πήρε 15 χρόνια κι αν πέτυχε ο στόχος μου, πέτυχε χάρις στο ιερό πείσμα μου. Είναι μια καθαρή πράξη ρήγματος αυτό το Μουσείο στην παχυλή ευημερία της πολιτείας, έργο της ατομικής πρωτοβουλίας. Αλλά αυτό επιτάσσει η «μέσα» εντολή του έργου της Βάσως. Έργο μοναδικό στον κόσμο χαραγμένο στο σκληρό υλικό της πέτρας. Τώρα μένει να φοβόμαστε τους εραστές καταληψίες του Μουσείου, οδηγώντας το στην ιδεολογία του κοινωνικού παραγοντισμού. Αλλά μάλλον θα χαλάσουν πολλά ζευγάρια παπούτσια περιμένοντας να πέσει του κριαριού ο χρυσός θησαυρός…
Σημαντική είναι κι η έκδοση της ποιητικής σου συλλογής Παρίσταμαι με τα 174 ποιήματά της.
Δεν είναι παράδοξη πράξη η συγγραφή της αφού παραμένει πάντα ερωμένη μου η ποίηση. Κράτησε κι αυτή η προσπάθεια μια 10ετία, αλλά το αποτέλεσμα δικαιώνει κάθε περιπέτεια της εφηβείας του μυαλού μας. Αλλά καλύτερα είναι να με βγάλεις από την παγίδα της προσωπικής μου δράσης, αν η γενιά του ’80, αν η ποιητική συλλογή, αν το Μουσείο Βάσω Κατράκη, αν οι 4.000 σελίδες παραγωγής του θεωρητικού συγγραφικού κριτικού στοχασμού μου και αν οι 15 σημαντικές ομαδικές εικαστικές εκθέσεις φορείς των ριζοσπαστικών και πρωτοποριακών ιδεών μου, πολλά προσέφεραν. Βαρετά ανδραγαθήματα.
Να πούμε πού πάει ο κόσμος ήταν η… συμφωνία μας.
"TA NEA" Τετάρτη 27 Σεπτεμβρίου 2006
Αρ. Φύλλου 18650
ΧΑΡΗΣ ΚΑΜΠΟΥΡΙΔΗΣ ΚΡΙΤΙΚΗ ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ Εξημερώνεται η πρωτοπορία;
Το μοντέρνο ύφος κυριαρχεί στην εικαστική σκηνή. Όχι βέβαια πάνω από τους καναπέδες των σπιτιών ή στις εκθέσεις των γνωστών γκαλερί, αλλά στις εγκαταστάσεις ή περφόρμανς που γίνονται σε πρώην στρατόπεδα ή εργοστάσια και σε αρχαιολογικούς χώρους, σε σταθμούς μετρό, σε γκαλερί του Ψυρή και στις σελίδες των περιοδικών λάιφ-στάιλ και διασκέδασης. Δεν μπορεί να το αγνοήσει κανείς, το φαινόμενο βρίσκεται πάλι σε έξαρση εντυπώσεων, ενώ η «άλλη πλευρά» - η ζωγραφική με μπογιές πάνω σε μουσαμά - εξακολουθεί να είναι αυτή που αγοράζεται αθόρυβα και κυριαρχεί στους πιο χειμωνιάτικους εκθεσιακούς μήνες. Δεν έχει τις συμβατικές ιεραρχήσεις η περιοχή αυτή της σύγχρονης τέχνης, οι «φυλές» των ακραίων μοντέρνων κυβερνώνται από κριτήρια όπως: ποιος κατόρθωσε να επιλεγεί σε μεγάλη έκθεση τεχνοκριτικού, ποιος έκανε παράξενη περφόρμανς, ποιος μας έκανε να μην καταλαβαίνουμε τι ακριβώς βλέπουμε στο βιντεο-έργο του. Εύλογο μεν - οι πρωτοπόροι «δεν πιστεύουν στην Ιστορία, αφού έχει παραδείγματα για οτιδήποτε» -, ανεξήγητο από την άλλη αφού οι εικαστικές αυτές δραστηριότητες, αν και εφήμερες, καταγράφονται προσεκτικά ως ντοκουμέντα και γίνονται «δείγμα εργασίας», σε φακέλους υποψηφίων καθηγητών καλλιτεχνικών σχολών. Λογιότητα: Προσωπικά, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η ευρύτατη αυτή περιοχή καλλιτεχνικών γεγονότων θα πρέπει να ονομασθεί «λόγια» ή βιβλιογραφική τέχνη, αφού καθοριστικό στοιχείο της είναι η έντονη σχέση με θεωρίες, η προτεραιότητα των εννοιακών προθέσεων εις βάρος του ευτοεξηγούμενου οπτικού αποτελέσματος και τέλος η απασχόληση επιβίωσης για τους περισσότερους που δεν είναι άλλη από τη διδασκαλία στη μέση ή ανώτατη εκπαίδευση. Επειδή πάντως η Ιστορία υπάρχει και τα πρωτόκολλα μετράνε, για τους μελετητές έστω, καλό θα είναι οι φιλότεχνοι αυτών των περιοχών να τιμούν τους ιστορικούς πρωτοπόρους τους, αυτούς στους οποίους κόστισε η καινοτομία, ιδίως αφού έγινε σε εποχές που η χλεύη ήταν δεδομένη και όχι ο έπαινος του λάιφ-στάιλ, όπως σήμερα. Ποιος θυμάται - τεχνοκριτικός ή μουσείο - ας πούμε τον Λεωνίδα Χρηστάκη απ' τα χρόνια του 1950; Υπάρχει ένας χώρος τέχνης που μαζεύει αυτές τις καλλιτεχνικές δυνάμεις, όχι τόσο αυτές που ακούγονται από τις εκδηλώσεις των μουσείων, όσο τις «άστεγες», αλλά καθόλου άγνωστες. Αναφέρομαι στο Art-act, έναν μικρό αλλά υπερδραστήριο χώρο εκδηλώσεων «για λίγους», κυριολεκτικά και μεταφορικά, δύσκολο να τον βρει κανείς πίσω από τον Άρειο Πάγο, αλλά φεύγοντας είχα την ευχάριστη γεύση που άφηνε στο μυαλό και στις αισθήσεις πριν δεκαετίες ο «Δεσμός» της Ακαδημίας, η «Ώρα» του Μπαχαριάν, η «Άλλη Πόλη» των Χονδρού-Κατσιάνη και η «Τούντα» στα πρώτα της χρόνια. Ο διευθυντής Χρήστος Θεοφίλης, εικαστικός καλλιτέχνης ο ίδιος, διαμόρφωσε ένα πρόγραμμα όπου για μήνες και μέρα παρά μέρα θα γίνονται εκδηλώσεις (εκθέσεις και συζητήσεις) που καλύπτουν όλο το εικαστικό φάσμα, με σχεδόν όλους τους θεωρητικούς σε παρέλαση. ΤΑ ΝΕΑ , 27/09/2006 , Σελ.: P35
Κωδικός άρθρου: A18650P352 Αυτό το κείμενο εκτυπώθηκε από "ΤΑ ΝΕΑ", στη διεύθυνση
http://ta-nea.dolnet.gr/print_article.php?e=A&f=18650...
Σχόλια για τη γενιά του ογδόντα Με αφορμή τις εκθέσεις των Μάκη Θεοφυλακτόπουλου και Χρήστου Θεοφίλη
Αυτόν τον καιρό πραγματοποιείται στη Νέα Υόρκη μια έκθεση με τίτλο “ High Times, Hard Times: New York Painting 1967-1978 ” ( National Academy Museum) Στόχος της είναι να ανασυνθέσει και να παρουσιάσει στην πολλαπλότητα του ένα εικαστικό κίνημα, χαμένο πλέον από τον εικαστικό κανόνα του παρόντος, να παρουσιάσει την τελευταία έκφανση του αφηρημένου εξπρεσιονισμού, τη «γενιά του ογδόντα». Η επιμελήτρια της έκθεσης Katy Siegel θεωρεί πως η εμμονή στη δοκιμασία του μέσου, η εμμονή να μην απομακρυνθούν από τον καμβά αποτέλεσε την κύρια στόχευση αυτού του κινήματος. Ως εκ τούτου το κίνημα αυτό γίνεται αντιληπτό σαν μια από τις τελευταίες οργανωμένες προσπάθειες του μοντερνισμού. Για την επιμελήτρια η αδυναμία ενός βήματος εκείθεν, δηλαδή υπέρβασης του μέσου υπήρξε και ο κύριος λόγος της αποτυχίας αυτού του κινήματος. Η κριτική αποτίμηση της γενιάς του ογδόντα δεν είναι-στο παρόν κείμενο-ο στόχος μας. Εξάλλου, μια τέτοια προσέγγιση θα είχε έναν ιστορικό χαρακτήρα και θα δήλωνε ότι στην πραγματικότητα η συζήτηση έχει ήδη τελειώσει. Τότε ο αντίκτυπος της θα απασχολούσε μόνο την ιστοριογραφία. Αντίθετα, αυτές τις μέρες συνέπεσε δυο από τους πρωτεργάτες της γενιάς αυτής να παρουσιάζουν την τελευταία δουλειά τους. Μετά από καιρό απουσίας οι εκθέσεις του Μάκη Θεοφυλακτόπουλου και του Χρήστου Θεοφίλη μας αναγκάζουν να ξανανοίξουμε το κεφάλαιο του ύστερου εξπρεσιονισμού στη χώρα μας. O πόλεμος του σαράντα, η κατοχή και ο εμφύλιος δημιούργησαν τις προϋποθέσεις του εξπρεσιονισμού. Η προσφυγή τότε στον Μπουζιάνη γινόταν αναγκαία. Aντίστοιχα το κοινωνικό και πολιτικό κλίμα της δεκαετίας του εξήντα, ο πόλεμος στο Βιετνάμ, ο Μάης του 68, η χούντα, η πολιτικοποίηση της μεταπολίτευσης έστρεψε την αντίστοιχη γενιά να αναζητήσει τους εκφραστικούς της τρόπους στον εξπρεσιονισμό. Οι αμφίσημες μορφές του Μυταρά με την καταγγελία του καθημερινού ανθρώπου, θύματος και θύτη ταυτόχρονα, ο Κοκκινίδης με τις Ταυτότητες του αλλά και ο κριτικός ρεαλισμός του Μπότσογλου υπήρξαν εμβληματικά παραδείγματα. Η επόμενη γενιά, αυτή του ογδόντα κρατάει από τον εξπρεσιονισμό το χρώμα και τη κινητικότητα που αυτό δημιουργεί μέσα στο έργο. Η ανθρώπινη μορφή τους απασχολεί, -σε πολλούς μάλιστα- αποτελεί τη βασική τους ενασχόληση. Δεν ενδιαφέρεται τόσο για το σχέδιο και το ρόλο που αυτό είχε μέσα στη σύνθεση. Οι Θεοφυλακτόπουλος, Σακελλίων, Πατρασκίδης, Ιωάννου, Θεοφίλης, Μαγκώνη κ.α υπήρξαν οι καλλιτέχνες που εκπροσώπησαν αυτήν τη γενιά και στους οποίους θα παρατηρήσουμε τα παραπάνω χαρακτηριστικά. Στον Θεοφυλακτόπουλο η μοτοσικλέτα αποδίδει την κίνηση που μεταμορφώνει το αντικείμενο. Με αυτόν τον τρόπο εισάγεται ο χρόνος μέσα στο έργο. Ο καλλιτέχνης διαχέει τον ίλιγγο στο φόντο και στις μορφές. Η εικόνα του μοναχικού μοτοσικλετιστή καθώς και οι απειλούμενες μορφές δημιουργούν το leit motiv στο έργο του. Μορφολογικά παρατηρεί κανείς τις σκοτεινές μορφές με την ανάγλυφη πάστα να διαδίδουν τον ίλιγγο μέσα σε μια προσεκτική και γραμμική σύνθεση. Πλάθει και αναδεικνύει τις μορφές μέσα σ’ ένα ουδέτερο όσο και ακριβολογικό χώρο. Στον Θεοφίλη η εξπρεσιονιστική διάθεση θα φανεί -από τα μέσα της δεκαετίας του ογδόντα- μέσα από τη χειρονομιακή πινελιά που έντυνε τις μορφές του καθώς και το μοτίβο του εγκλωβισμένου σκύλου και γενικότερα της εγκλωβισμένης μορφής. Μια βαριά ατμόσφαιρα πέφτει πάνω στο έργο και καλύπτει τις μορφές. Και στους δυο θα αναζητήσουμε τη βίαιη κίνηση της πινελιάς, τη βιαιότητα της χειρονομίας, τις δηλώσεις κίνησης και ορμής. Παρακολουθούμε ένα Δυναμικό(Dynamisch), μια απωθημένη δηλαδή ενέργεια –με τη φροϋδική σημασία του όρου- που καλείται να βγει στην επιφάνεια του καμβά. Οι δυο καλλιτέχνες εκφράζουν με το σημερινό έργο τους μια κατάσταση απορίας. Ο Θεοφυλακτόπουλος αποτυπώνει με χοντρή πινελιά το περίγραμμα της μορφής. Το πολύ-πολύ λίγο κόκκινο ή μπλε να τονίζουν αυτό το περίγραμμα. Η μορφή τώρα υποχωρεί. Ένα βήμα πριν την παρουσίαση ενός άδειου τελάρου. Ο Θεοφίλης με το πορτρέτο του Γκρέυ εισάγει με τη σειρά το πρόβλημα του εύθραυστου της φόρμας. Το αποτέλεσμα κι’ εδώ είναι παρόμοιο. Με τη διαφορά πως σ’ αυτήν την περίπτωση η μεταμόρφωση πραγματοποιείται σταδιακά. Η μορφή σταδιακά αποδομείται, γίνεται ελλειπτική για να οδηγηθεί τελικά στο περίγραμμα και στη βουβαμάρα του μέσου. Η γενιά του ογδόντα κινούμενη στην ατμόσφαιρα που δημιουργούσαν δάσκαλοι όπως ο Μαυροείδης, ο Κοκκινίδης, ή ο Μπότσογλου παίρνει από αυτούς το αισιόδοξο μήνυμα της κριτικής αλλά και στη συνέχεια τη διάψευση αυτού του μηνύματος. Η σιωπή, η απουσία, η κατάσταση απορίας αποτελεί για πολλούς απ’ αυτούς την απάντηση μπροστά σ’ αυτήν τη διάψευση.
Παναγιώτης Σ. Παπαδόπουλος
ΜΑΚΗΣ ΘΕΟΦΥΛΑΚΤΟΠΟΥΛΟΣ
"Ζωγραφική και σχέδιο"... Μέχρι 12/1
ΙΛΕΑΝΑ ΤΟΥΝΤΑ Αρματολών & Κλεφτών 48, Αμπελόκηποι, 210-6439466.
Τρ.-Παρ. 11 π.μ.-8 μ.μ., Σάβ. 12 μ.-4 μ.μ.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΘΕΟΦΙΛΗΣ
"Το πορτρέτο του Dorian Gray. Μέχρι 8/12
ΕΚΦΡΑΣΗ ΓΙΑΝΝΑ ΓΡΑΜΜΑΤΟΠΟΥΛΟΥ Βαλαωρίτου 9Α, Κολωνάκι, 210-3607598.
Τρ.-Παρ. 11 π.μ.-2 μ.μ. & 6-9 μ.μ. Σάβ. 11 π.μ.-2 μ.μ.
Χρήστος Θεοφίλης
Το πορτραίτο του Dorian Gray
Μετά από δέκα οκτώ χρόνια απουσίας από τις αίθουσες τέχνης ο Χρήστος Θεοφίλης παρουσιάζεται τώρα στην γκαλερί «Έκφραση» με μία έκθεση έργων του που έχει στηθεί από τον θεωρητικό Κώστα Σταυρόπουλο. Ο καλλιτέχνης αυτός της γενιάς του ’80, της οποίας οι στόχοι ακόμη δεν έχουν καταγραφεί συστηματικά, καταθέτει μια ιδιαίτερη και εντελώς προσωπική άποψη, με μέθοδο όμως, όχι ξένη προς την προηγούμενη πορεία του. Με έναν αποσπασματικό τρόπο, που πρόσκειται στα δεδομένα της εποχής μας, ο ζωγράφος σταχυολογεί θέματα και εκφραστικούς τρόπους από την τέχνη των 150 περίπου τελευταίων χρόνων και δημιουργεί μία εικόνα του σήμερα, κινούμενη, ρευστή και, κυρίως ανοιχτή σε νέες εξελίξεις και άλλες προτάσεις. Στα έργα του βλέπουμε τις πινελιές σαν «κόμμα» των ζωγράφων του Ιμπρεσιονισμού, οι οποίες όμως δεν συνδέονται μεταξύ τους και έτσι δεν δημιουργούν χώρο, αλλά συνειδητοποιούμε και το πέρασμα από τον Εξπρεσιονισμό, με την αφαιρετική γραφή, το «σπάσιμο» της φόρμας, καθώς και την παραμόρφωση των χαρακτηριστικών στο πρόσωπο, που οδηγεί στην έκφραση του πόνου και της μοναξιάς. Παρατηρούμε ακόμη τη χαρά από τη δημιουργία του Ματίς, με τα κόκκινα λουλούδια που θα μπορούσαν να είναι και ένα στοιχείο από τη φιλοσοφία της Ποπ αρτ, καθώς και τη βαθιά γνώση του έργου του Πικάσο, το οποίο φαίνεται σαν να αφομοιώνεται από τον Θεοφίλη με τον ίδιο τρόπο, που και ο Ισπανός δημιουργός αφομοίωνε θέματα από άλλες παραδόσεις και τα έκανε δικά του. Η παλαιά του προσήλωση στην προσωπικότητα και το έργο του Μαλέβιτς εμφανίζεται και τώρα σποραδικά με το μοτίβο του σταυρού που συνδυάζεται με στοιχεία χώρου, όπως είναι τα μικρά σκισίματα στον καμβά, σύμφωνα με την έννοια των concetti spaziali του Λούτσιο Φοντάνα. Στο έργο του Θεοφίλη είναι σαφής ακόμη η διδασκαλία του Φλούξους και της δημιουργίας του Γιόζεφ Μπόυς, όπως επίσης η ατμόσφαιρα που απορρέει και από άλλα έργα εφήμερα, όπως είναι τα γκράφιτι στους δρόμους και όσα έχουν επηρεαστεί από τον Μπασκιά. Από τα θέματα στους πίνακές του αυτό που κυριαρχεί είναι η ανθρώπινη μορφή, μία φιγούρα σαν προτομή, χωρίς ένδειξη φύλου, πότε μόνη και πότε με τους συντρόφους της, που πλαισιώνεται από καθαρά καλλιτεχνικά χαρακτηριστικά και τα οποία εκφράζουν κάθε φορά μία συναισθηματική κατάσταση. Είναι η φιγούρα του ίδιου του ζωγράφου, ο οποίος με αυτόν τον τρόπο αποκαλύπτεται σαν να αυτοβιογραφείται μπροστά στα μάτια μας, ενώ παράλληλα γίνεται και ένα σύμβολο για το αδιέξοδο που αντιμετωπίζει η τέχνη σήμερα. ΄Ισως η βόμβα μολότωφ που ο Θεοφίλης με έναν ποιητικό, της καθημερινότητας τρόπο, έχει ενσωματώσει σε τρία από τα έργα του, να είναι τελικά η λύση! Αλλά και αυτή αμφισβητείται από τον ίδιο έντονα, αφού μετατρέπεται σε άγγελο ή σε ερωτικό στοιχείο, τόσο εύθραυστο όμως, όσο και τα κρυστάλλινα ποτήρια που την περιβάλλουν. Εάν ακόμη και τώρα που έχουν ειπωθεί και παρουσιαστεί σχεδόν τα πάντα, ανάμεσα στους βασικούς στόχους των καλλιτεχνών είναι η διατύπωση ενός πρωτότυπου και προσωπικού ύφους, ο Χρήστος Θεοφίλης το έχει πετύχει. Με την έκθεσή του αυτή δεν δίνει λύσεις, θέτει, όμως ερωτήματα και μας εισάγει στον δικό του, απροσδόκητα νεανικό προβληματισμό, πάντοτε με έναν εξαιρετικά ευαίσθητο και ποιητικό τρόπο.
Μελίτα Εμμανουήλ Ιστορικός Τέχνης Καθηγήτρια της Σχολής Αρχιτεκτόνων του ΕΜΠ
Η ΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ''ΟΛΟΥ'' ΩΣ ΑΝΑΓΝΩΣΜΕΝΟ ΚΑΙ ΒΙΩΜΕΝΟ ΥΛΙΚΟ ΣΤΟΝ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟ ΛΟΓΟ ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ Ν. ΘΕΟΦΙΛΗ Κατερίνα Ν.Θεοφίλη
Προνομιούχα πολύπορος οντότητα ο συγγραφέας, εικαστικός και κριτικός τέχνης Χρήστος Ν. Θεοφίλης, την αναγνωσμένη γνώση (είδηση, πληροφορία), την ενσωματώνει στον λόγο του πολυδιάστατα, υποβλητικά με ενδοσκοπική διάχυση, μετατρέποντάς την σε σπλαχνικό βιωμένο πεδίο. Θαυμαστό στην γραφή του το συμβάν της ''πρόσμιξης'' της πληροφορίας, της προσωπικής έρευνας και της βιωμένης γνώσης... τρίπτυχο μεγαλουργικής συγγραφής όπου ελάχιστοι συγγραφείς κατάφεραν επιτυχή σύνδεση κι αφομίοση των ορίων τους, τα οποία απαιτείται να είναι δυσδιάκριτα έως ανύπαρκτα. Στην λογοτεχνία υπάρχει ένα σκέλος εντυπώσεων αλλά και εντυπωσιασμών όπου πολλοί λογοτέχνες – αρθρογράφοι, παγιδευμένοι απ' την τάση επίδειξης γνωσο-μάθειας, αφήνουν την αναγνωσμένη γνώση αιωρούμενη στον λόγο τους, που σημαίνει ασύνδετη με τον γενικό περιεχόμενο του έργου τους, με αποτέλεσμα να καταστρέφουν τελικά και το βιωμένο υλικό τους αλλά και να κάνουν περιττά αδιάφορη και πληκτική την αναγνωσμένη γνώση. Για την ενσωμάτωση της αναγνωσμένης γνώσης στον λόγο έτσι που να αποτελεί βιωμένο χώρο, ο συγγραφέας Χρήστος Ν. Θεοφίλης δεν μεταχειρίστηκε ''μέσον'' και ''σκοπό'', δεν επικαλέστηκε ληστρικές τακτικές και δοξασίες εμπορικής προθήκης, πράγματα που κάνουν - δυστυχώς γι' αυτούς – οι περισσότεροι συγγραφείς και μάλιστα αρκετοί εξ αυτών καταξιωμένοι και ικανοί. Για να αποσαφηνίσω αυτήν την παράμετρο αναφέρω με ξεκάθαρα καταγγελτικό χαρακτήρα, την συνειδησιακή διάβρωση που έχουν υποστεί συγγραφείς και που έχει να κάνει με τον τρόπο που ''δουλεύουν'' τα γραπτά τους : συρράπτουν πληροφορίες στον λόγο τους με πρόθεση να εντυπωσιάσουν και να πουλήσουν! Η χρηματολαγνεία τους, τους υποχρεώνει να παρουσιάσουν μέσα στα γραπτά τους ξεκάρφωτα και περιττά και νοηματικά ασύνδετα και ψευδοσυναισθηματικά, διάφορες πληροφορίες ιστορικού, κοινωνικού, πολιτικού ενδιαφέροντος – το αποτέλεσμα δεν είναι μόνο φαιδρό και κακόηχο, μα και πληκτικό και κυρίως αποδεδειγμένο ψυχικό ανοσιούργημα ... η λογοτεχνία σφαγιάζεται στον βωμό της εμπορικής υποκρισίας! Σε αυτό το λεπτό -και διόλου συζητημένου θέματος από μέρους των κριτικών τέχνης- που αφορά στην συνδετική σχέση αναγνωσμένης γνώσης και βιωμένης γνώσης, η περίπτωση του Χρήστου Ν. Θεοφίλη κάνει την έντιμη αλλά και έκλαμπρη ανατροπή. Ο συγγραφέας Χρήστος Ν. Θεοφίλης έχει έναν ιδιαίτερο ποιητικά αυτοβασανιζόμενο ψυχικό μηχανισμό στον οποίον δρουν υπερβατικά ικανότητες τραγωδού λογοπλάστη και συμβολιστή, υφαίνει φιλοσοφικά τα νοήματα σε δομημένο ρυθμικό μέτρο που να μην μετατρέπεται σε κήρυκας, δημαγωγός και κομπορρήμων φιλόσοφος, δημιουργεί υπόγειες συναισθηματικές εντάσεις, εικονογραφεί την ηχητική, κερδίζει σε δύναμη ενδιαφέροντος από υψηλών προδιαγραφών νοηματικές πυκνώσεις (η νοηματική πύκνωση των εξωγενών στοιχείων, το πλέον απαιτούμενο και απαιτητικό ζητούμενο στον λόγο, γιατί χωρίς νοηματική πύκνωση, η αναγνωσμένη γνώση – η πληροφορία δηλαδή- παρουσιάζεται πλαδαρή, ογκώδης, βαρετή και ανώφελη, έτσι που ο υποψιασμένος αναγνώστης αντιλαμβάνεται ευθύς αμέσως πως τούτη η πολυσέλιδη πληροφορία τοποθετήθηκε εκεί χάριν μίας βρωμεράς εμπορικής σκοπιμότητος να αυξήσει τον όγκο του γραπτού, να εντυπωσιάσει και να δικαιολογήσει εν τέλει το ποσόν πώλησης της έκδοσής του. Όταν ο αναγνώστης φτάσει σε τέτοιο συμπέρασμα διαβάζοντας ένα γραπτό του οποίου οι πληροφορίες υπερβαίνουν σε όγκο την ανάγκη όποιας αποσαφήνισης ή την ανάγκη όποιας συμβολικής και συναισθηματικής μνημόνευσης, τότε το έργο έχει καταδικαστεί ως μορφή και ο μύθος του έχει καταρρεύσει). Είναι σαφές πως στο αδηφάγο γίγνεσθαι της ανθρωπότητος από καταβολής κόσμου, η γνώση είναι αναγνωσμένο και σπανίως βιωμένο υλικό. Εκείνοι που στην όποια πληροφορία έδωσαν προσωπικό τους χώρο, επεξεργασίας της, αυτοί και κέρδισαν μια ειλικρινή κι αέναη σχέση μαζί της, την κατέκτησαν και συνεπώς την βίωσαν! Αυτή είναι η διανοητικά μακρόβιος περίπτωση του Χρήστου Ν. Θεοφίλη σε κάθε του κατάθεση καλλιτεχνική ή διανοητική. Υπερβατικός της οπτικής, ποιητικός ποικιλτής της κοσμικής όψης, κατάφερε να αναπλάσει, να ενσωματώσει και να διευρύνει την αναγνωσμένη γνώση και μάλιστα εκτοπίζοντας την εχθροπάθεια της αλαζονείας. Με το κύρος της απόλυτης ταύτισης με την προπορευόμενη γνώση, εκφραστικό φαινόμενο ο Θεοφίλης, που οι νοηματικές πυκνώσεις στα έργα του ξεπερνούν κι αυτές ακόμα τις νοηματικές απαιτήσεις της ίδιας της γνώσης. Ένα πολυδυναμικό χαρακτηριστικό του, ακόμα και στον προφορικό του λόγο, είναι ο,τι ποτέ δεν αναφέρεται στον εαυτό του, είτε πρόκειται για την τέχνη του, την συγγραφή του, τις δυνατότητές του, τις μνήμες, την δράση του. Κι όμως, σε αυτήν την διαδικασία, το ''εγώ'' του δεν έχει εξολοθρευτεί, αντίθετα, διαμελισμένο δρα πολλαπλασιαζόμενο κάτω και μέσα απ' τον χρόνο των άλλων. Κάθε του αφήγηση είναι μια υπογείως διασταλτική βιωμένη πράξη, ακόμα κι όταν μιλά για τον Παπαφλέσσα ή τον Βελουχιώτη ή και μόνο για τα άρβυλα του ανώνυμου στρατιώτη, για τον Γκόγια ή τον Χαλεπά ή και μόνο για ένα άγνωστο παιδί που ζωγραφίζει στο χώμα, για μια παλιά αυλόπορτα που τρίζει ή για την μεγάλη πύλη του θανάτου, για μια γερόντισσα που σκάρωσε μια γκριμάτσα υπό της θωπείας του Ήλιου ή για λίγο χαμομήλι που το μάζεψε άγαρμπα ο καιρός ...! Όταν για τούτα όλα τα καμώματα του κόσμου αφηγείται, δεν μιλά νευρικά, μήτε έντονα, μήτε γοργά... Ομιλία, τροβαδούρου ψυχής, που στοργεύει τα ''καημένα'' του σύμπαντος, σαν να μην θέλει να τα ραγίσει, σαν να μην θέλει να τα τρομάξει.... έχει λόγο καλοκάγαθων χρωμάτων, σχημάτων, ήχων, όλων συνδεδεμένων στο λίγο αεράκι της φωνής, ακριβώς όπως απαλό μικρό χαρτοκάραβο σε ρυάκι – μικρές αναπνοές αρκούν να το κινήσουν. Πώς και γιατί, έπαιξε ρόλο στην ύπαρξη του το τετριμμένο ''όλον'' της ανθρωπότητας; Ο Χρήστος Ν. Θεοφίλης, αγάπησε άτομα που δεν γνώρισε, έδρασε σε ζωές που δεν έζησε, ονειρεύτηκε για λογαριασμό ενός κόσμου που αποθήκευε τα όνειρα του στο ''ασαφές'' και στο ''προσεχώς'', ταξίδεψε αιθερόπλαστος συνοδός μυστικός ενός κατάκοπου πλήθους που ήθελε να παραμείνει γήινα ασφαλής. Αυτοδίδακτος στον πόλεμο των ψυχών, άγγιξε τον όλεθρο τους - χωρίς να δει τις πληγές, βάφτηκε με το σκιώδες αίμα τους. Συμπόνεσε την ρομφαία θλίψη των ανθρώπων τόσο βαθιά που την έκανε απόλυτα δική του, ώστε δεν την βλέπει πια ρόλο απέναντι, αλλά την υποδύεται εντός του... Δεν υπάρχει για τον Χρήστο Ν. Θεοφίλη τίποτα μη οικείο και τίποτα μη δικό του σε όλα τα πεδία δράσης του, στην τέχνη και στον λόγο και σε όλη του την πνευματική μα και οργανική ζωή - όλα έγιναν δικό του έδαφος κάποτε χλοώδες και κάποτε λιθώδες, που πάνω του φυτρώνει λουλούδι φυγόκεντρης δύναμης η φωτιά μα και η στάχτη τού αβυσσαλέου πόνου των ανθρώπων. Ο Χρήστος Ν. Θεοφίλης, καρδιά του Τάνταλου, κυλάει σπλαχνικά του την ελαφρόπετρα του κόσμου, αγωνιώντας να εντοπίσει το εξολοθρευτικό υπέρβαρο του παραμυθιού της... Και νους όμοιος ασβός, κλείνει προστατευτικά μέσα του τα πένθη της ανθρωπότητας... δεν επιτρέπει παραβιάσεις κι επιτίθεται με την οσμή της καιόμενης σάρκας, ανοίγεται στην ομιλούσα σιωπή του και ασάλευτα κλειστός στην αδιακρισία του τρόμου, ζει εν κινήσει εντός του. Κατερίνα Ν. Θεοφίλη
Εικονο-γράφηση ενός πορτραίτου
Συντάκτης :
Ημ/νία καταχώρησης : 13/11/2007 18:46:06
Ο Χρήστος Θεοφίλης μετά από δεκαοχτώ χρόνια εικαστικής απουσίας (η τελευταία ατομική του έκθεση έγινε το 1989 στο "Τρίτο Μάτι") επανέρχεται φέτος στις αίθουσες τέχνης με μιαν έκθεση αφιερωμένη στο Δημήτρη Ποταμίτη υπο τον τίτλο "Το πορτρέτο του Dorian Gray". Αν δεχθούμε τα όσα σημειώνει ο σκηνοθέτης Β. Αναστασίου για τη δουλειά του εικαστικού, φαίνεται πως ο Θεοφίλης κατόρθωσε να διεισδύσει στην πεμπτουσία αυτού του ακριβού κειμένου του Οσκαρ Ουάιλντ φέρνοντας στην επιφάνεια του τελάρου ανέκδοτες εκφράσεις του ήρωά του Dorian Gray. Στα μικρά έργα που θα παρουσιάσει ο Χ. Θεοφίλης ο χρόνος εγκλωβίζεται ανάμεσα στις εκρήξεις των χρωμάτων και στις διαφάνειες τις οποίες δημιουργεί η τεχνοτροπία του. Επαναφέρει De profundis την πεμπτουσία την οποία οραματιζόταν ο ζωγράφος του πορτραίτου, αναδεικνύει με χρωματικές εκρήξεις τη σκοτεινή πλευρά του έργου. Κατά τη διάρκεια της έκθεσης που θα εγκαινιαστεί στις 20 Νοεμβρίου στην αίθουσα τέχνης "Έκφραση - Γιάννα Γραμματοπούλου" (Βαλαωρίτου 9α) θα εκτίθεται και ένα συλλεκτικό αριθμημένο λεύκωμα (1-100 εκδόσεις Άσπρο-Μαύρο, Σεπτέμβριος 2002) με τον τίτλο "Εικονογράφηση ενός πορτραίτου". Η έκδοση - αφιέρωμα στα εκατό χρόνια από το θάνατο του Όσκαρ Ουάιλντ περιέχει είκοσι ζωγραφιές και δύο λινέλεουμ του Χρήστου Ν. Θεοφίλη καθώς και κείμενα-σκέψεις των Βασίλη Αναστασίου (σκηνοθέτη), Μάνου Βερναρδάκη Δημήτρη Ποταμίτη, Πάρη Τακόπουλου (συγγραφέα).
Copyright © "Η ΑΥΓΗ"
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)